Nie zalogowany:

[ Przyłącz się! ]

Osób na stronie :

Zalogowanych : 0

Odsłon: 32623553
Odwiedzeń: 14997029
Unikalnych: 13963633

Krainy Fantazji - Wędrówka głupców - Już czas!

niejedną noc, lecz ta była inna od poprzednich. Ojciec wziął gruby patyk, i począł nim grzebać w palenisku.
- Jutrzejszej nocy musicie wyruszyć – zaczął
- Tak... musimy. - Sytuacja w jakiej się znaleźliśmy, mogła sprowokować najtwardsze nawet serce do czułości, a ja nie miałem najmniejszej ochoty na pogawędki i czułe pożegnania. Nie podejrzewałem ojca o taką słabość, ale wolałem nie kusić losu... Na szczęście nie zawiódł mnie. Wstał, a obróciwszy się do mnie plecami, rzekł:
- Gdy piaski wymrą, wyparte przez niezmierzone pola zieleni, jakich nawet w najśmielszych snach nie widziałeś, podążysz na północ, drogą ku wiosce dusz niespokojnych. Tam czekać będą na Was wierzchowce. Załatwię to.
- Ale jak? – zdawałem sobie sprawę, że ojciec może wiele, bardzo

wiele, ale ta wiadomość zaskoczyła mnie. Jako dowódca jednej z grup musiałem zaplanować jakim sposobem przebędziemy pustynie i co dalej. Teraz drugi z tych problemów został rozwiązany.
- Nie pytaj, konie będą czekać, wraz z niezbędnym ekwipunkiem.
- Co z innymi?
- Nie martw się, o nich też pamiętam, ja i starszyzna. Jesteście jedyną nadzieją rodu. Myślisz, że pozostawilibyśmy Was takich bezradnych gdzieś, gdzie nie były nawet Wasze marzenia. Jesteś śmieszny. – urwał.
- Dziękuję – wydusiłem z siebie
- Nie dziękuj tylko tego nie spieprz! – głos przybrał na sile – i opiekuj się siostrą, słyszysz, opiekuj się nią. Nie po to uruchomiłem całą machinę wdzięcznych mi osób, byś zesrał się ze strachu gdzieś w zielonym lesie i chciał wracać do domu! Nie ma powrotu! – uczucia wzięły w nim górę, zrozumiałem, że musi odreagować od stresu ostatnich dni. Rozumiałem to w pełni i nie miałem mu tego za złe.
- Dom, który znałeś, nie istnieje – kontynuował w uniesieniu. – Nie ma go i na dodatek dokładnie nie wiemy dlaczego. Jedno co nam wiadome... Śmierć podąża naszym śladem i szuka krwi. Sam wiesz ilu mamy wrogów. Co Ci będę mówił. A zresztą idź już spać, wyruszacie dziś w nocy, chcę byś był wypoczęty.
Nie odpowiedziałem nic. Absolutnie nic. Posłusznie położyłem się w namiocie, jednak zasnąć nie mogłem. Myślałem jak to będzie. Zastanawiały mnie najbliższe dni, tygodnie, miesiące. A co jeśli znajdziemy nowy dom? Staniemy się rolnikami? Czy będziemy grabić jak dotąd, uzyskując nowych wrogów, którzy podobnie jak starzy, dążyć będą do naszej zagłady. Dalej, czy podołam jako przywódca? Wolałem o tym nie myśleć, jednak ponure myśli zaprzątały mój umysł. Powolutku układałem sobie plan działania. Najpierw pieszo przebędziemy pustynię, dobrze znanymi szlakami. Potem odnajdziemy wierzchowce. dalej>>