Nie zalogowany:

[ Przyłącz się! ]

Osób na stronie :

Zalogowanych : 0

Odsłon: 32623554
Odwiedzeń: 14997029
Unikalnych: 13963633

Opowiadania Fantasy - Dzwony Kaledonii

góry. Wtem jeden z Elfów, ciągle trzymając napięty łuk z wymierzoną w Dzwonnika czarną strzałą, zaczął powoli zbliżać się ku niemu. Kiedy znalazł się dostatecznie blisko grotem strzały rozchylił bluzę na piersi Jarvela i wyjął spod niej naszyjnik ze srebrnym krzyżykiem. Przewieszony przez grot krzyżyk podsunął wprost pod oko Jarvela i zadał szybko jakieś pytanie, w śpiewnym, niezrozumiałym dla Dzwonnika języku. Stał więc bez ruchu starając się nawet zbyt głęboko nie oddychać.
-Krestianus?- tym razem pytanie zadano ostrzejszym tonem i składało się tylko z jednego słowa o nadal niezrozumiałym znaczeniu.
Patrzał głęboko w oczy Elfa, starając się ignorować leciutko drgający kilka milimetrów od jego prawego oka, ostry, pokryty zadziorami szpikulec. Nagle poczuł gdzieś w głowie delikatne mrowienie i ogarnęło

go uczucie spokoju i odprężenia. Zadziałał odruchowo, momentalnie blokując umysł. Wyobraził sobie wielkie drzewo (dlaczego nie,naoglądał ich się ostatnio dość dużo) rosnące samotnie na rozłożystej, ukwieconej łące. Nad łąką uwijały się zapracowane pszczoły, podążając w sobie tylko wiadomych kierunkach. Tu i ówdzie we wdzięcznym tańcu, parami i pojedynczo, unosiły się kolorowe motyle czasem przysiadając na słodko pachnących, różnobarwnych kwiatach. Przez jaskrawobłękitne niebo majestatycznie płynęły białe, pierzaste obłoki, które...

Dalej nie zdołał wymyślić. Ciemne oczy Elfa, ostry drgający grot, ukwiecona łąka i wielkie drzewo zlały się w jedno pociągając Jarvela w ciemną czeluść, która zdawała się nie mieć dna.