Nie zalogowany:

[ Przyłącz się! ]

Osób na stronie :

Zalogowanych : 0

Odsłon: 32713829
Odwiedzeń: 14997109
Unikalnych: 13963732

Opowiadania Fantasy - Szmer

kasjiuty. I to nie tą ich dziecięcą rączkę, ale taką jak moja, o! – By było jasne, co ma na myśli, rozłożył dłoń, która wielkością i twardością bliższa była łopacie. - A po czymś takim to niedźwiedź da się osiodłać i jeszcze przez przeszkody będzie skakał jak sarenka. Można się posrać ze złości przez te wydelikacone, wiecznie uśmiechnięte buźki. Mam takich dwóch na bramie. Dobre chłopy. Fechtują aż miło. A zwinne… Żeby takiego trafić, trza się nieźle namachać. A jak prują z łuków! Z pięciuset kroków trafiłby komara. Jeszcze by się, psi syn, spytał, w które… – Mrugnął zawadiacko do Nehalennii. - … ma mierzyć. Ale te ich gęby. Patrzeć już czasem nie mogę. Tacy ładni, tacy gładcy, tacy,

kurwa, szczęśliwi. Kazałbym im cały czas nosić hełmy, ale jeszcze się obrażą i se pójdą w cholerę. A to moi najlepsi żołnierze. Mówię wam, sytuacja bez wyjścia. – Skończył zgodnie z oczekiwaniami basowym śmiechem.
Podobnież wywód skomentowali słuchacze. Mężczyzna głośniej i z takim rezonansem, że nieustannie wędrujące w ścianach szczury przystanęły w biegu, gdy im powietrze w płucach raptownie zawibrowało. Kobieta zaś ciszej, bardziej dyskretnie, jakby od śmiechu odprowadzało się podatek zależny od potencjału radości.
W ten sam sposób, w jaki żołnierz przeskakiwał na kolejne tematy, postanowił zakończyć spotkanie. Po prostu wstał i zaczął się żegnać. Wyraził przy tym nadzieję, by przy następnej okazji białowłosej bardziej humor dopisywał. Nehalennia uśmiechnęła się mimowolnie i przyłączyła do życzenia, choć nie mogła przewidzieć, kiedy ponownie zawita w Nauburgu i czy w ogóle.
Czujnie wypatrująca odpowiedniej chwili Karmella, dopadła syna przy drzwiach. Wytarmosiła ponownie, włożyła w ręce wielki na pół stołu kawał ciasta, zawinięty w kraciastą chustę, i dopiero pozwoliła odejść.
W dobrym towarzystwie czas zawsze płynie za szybko, obiad minął więc nim się dobrze rozpoczął.
To popołudnie miało być dla Nehalennii kopią poprzedniego. Spędzone przy rogowym stole z dzbanem wina i piórem w dłoni. Spodziewała się umiarkowanego spokoju, który wymagałby czasem obrony. Stało się inaczej.
- Jest coś, o czym już prawie nikt nie pamięta – tajemniczo zaczął Bernard. - Bardzo dawno temu, przed powstaniem Nauburga, u zarania samej Świątyni, tuż po śmierci Starego Świata… Byłaś na Placu Grahell, hę? – wypalił znienacka.
Kwiat Nocy zbita z tropu nic nie odpowiedziała, więc od razu wyjaśnił, że chodzi o zazieleniony plac dalej>>