Nie zalogowany:

[ Przyłącz się! ]

Osób na stronie :

Zalogowanych : 0

Odsłon: 32623554
Odwiedzeń: 14997029
Unikalnych: 13963633

Uzbrojenie - Falanga macedońska

„Potrzeba matką wynalazku”. Powiedzenie to doskonale opisuje przyczyny powstania jednej z najsłynniejszych i najgroźniejszych formacji starożytności – macedońskiej falangi. Król Macedonii Filip II (382 – 336 p.n.e.) miał wielkie plany. Marzył o zdobyciu dominacji w Grecji. Jednak aby je urzeczywistnić musiał najpierw zmodernizować swój zacofany dotąd kraj. Zmian wymagało prawie wszystko – również armia, posiadająca dobrą kawalerię, ale bardzo słabe wojska piesze. Macedońscy chłopi tworzący piechotę byli w większości ubodzy i nie stać ich było na kosztowne wyposażenie ochronne, jakie nosili greccy hoplici. Filip znalazł proste rozwiązanie tego problemu. Postanowił wyposażyć piechurów w długą broń, która pozwalałyby im trzymać wroga na dystans, co niwelowałoby jego przewagę w opancerzeniu. Tak powstały włócznie zwane sarissami, co zapoczątkowało wielkie zmiany w

wyposażeniu i taktyce wojsk Filipa.

Nie było jednego, ściśle określonego wzoru sarissy. Włócznie te miały długość od 4 do 7 m. W poniższym opisie zajmę się najczęściej spotykaną wersją 6 - metrową. Ważyła ona ok. 6 kg, a więc stosunkowo niewiele jak na takie rozmiary. Drzewce wykonane było przeważnie z drewna dereniowego, mocnego i jednocześnie dość lekkiego. Masywne żelazne ostrze sarissy mierzyło ok. 50 cm. Znaczna długość żelaznej tulei mocującej grot sprawiała, że trudno było go obciąć lub odłamać. Spiczaste okucie z brązu na drugim końcu broni umożliwiało wbicie jej w ziemię przed walką, mogło też służyć za rezerwowy grot w przypadku uszkodzenia właściwego. Okucie to służyło też wyważeniu broni, tak, że można było trzymać ją bliżej końca, co zwiększało zasięg. Prawdopodobnie drzewce sarissy składało się z dwóch części. Archeolodzy wraz z grotami i okuciami znajdowali metalowe tuleje, które zapewne służyły do łączenia obu elementów broni. Możliwość rozłożenia długiej włóczni znacznie ułatwiała jej przenoszenie podczas marszu. Rozmiary sarissy sprawiały, że do władania nią potrzeba było obu rąk. Macedońscy piechurzy zwani falangitami lub sarissoforoi („nosiciele sariss”) trzymali je mniej więcej na wysokości biodra. Zadawali nimi pchnięcia zdolne przebić właściwie każdą tarczę czy zbroję. Potęga macedońskiej włóczni, jak w przypadku każdej kłującej broni drzewcowej, polegała na skupieniu siły ciosu w jednym, niewielkim punkcie. Sarissa ze względu na swą długość była dość nieporęczna i nadawała się jedynie do walki w szyku, całym oddziałem, w starciu w rozproszeniu była bezużyteczna.

Wprowadzenie sariss jako podstawowego uzbrojenia wpłynęło na resztę ekwipunku. Zrezygnowano z cięższych zbroi. Nie były konieczne bo wrogowie mieli niewielkie szanse na podejście do najeżonego włóczniami szyku. Sarissoforoi nosili lekkie pancerze ze skóry lub wielu warstw płótna, metalowe kirysy (bądź zbroje łuskowe) i nagolenice dalej>>